Source Text: BBC Article

Are Grimm’s Fairy Tales Too Twisted for Children?

Stephen Evans explores the twisted world of Grimm's Fairy Tales – bedtime stories complete
with mutilation, cannibalism, infanticide and incest.

On the covers are the most innocent of titles: Grimm’s Fairy Tales in their English version or
Children’s and Household Tales in the original German editions published two hundred years
ago. Nice tales for nice children.

But behind the safe titles lie dark stories of sex and violence – tales of murder, mutilation,
cannibalism, infanticide and incest, as one academic puts it. They are far from anything we
might imagine as acceptable today. If they were a video game, there would be calls to ban them.

Jacob and Wilhelm Grimm were writing in a different world. They lived in the town of Kassel
in Germany and studied law and language as well as writing more than 150 stories which they
published in two volumes between 1812 and 1814.

Some stories have fallen out of favour but some – Red Riding Hood, Cinderella, Hansel and
Gretel, Snow White – seem eternal. They have morphed into countless adaptations; Disney
disneyfied them and new filmmakers and novelists continue to rework them. Comics from
Japanese Manga to the erotic and ‘adult’ depict the characters of the Grimm brothers’ tales.

But even in their original, they are far from saccharine, according to Maria Tatar, professor of
Germanic folklore and mythology at Harvard University: “These tales are not politically
correct. They are full of sex and violence. In Snow White, the stepmother asks for the lungs and
liver of the little girl. She's just seven years old and she's been taken into the woods by the
huntsman. That’s pretty scary.

“And then the evil stepmother is made to dance to death in red-hot iron shoes. In Cinderella,
you’ve got the stepsisters whose heels and toes are cut off.”

Adult themes

These tales of gore and sexuality – John Updike called them the pornography of an earlier age
– are still going strong. “I can't even keep track of the number of new versions of Snow White,”
says Professor Tatar. “And these aren't just Disney productions – you have film-makers making
very adult versions of the fairy tales, drawing out the perverse sexuality of some of these tales.”

They are tales of right and wrong. There are clear morals to be drawn – deception and
dishonesty are punished; honest hard work is rewarded; promises must be honoured; beware of
strangers – and especially the forest.
But that can’t be the enduring appeal. Moralistic lectures never entertained anyone – but gory
tales of suspense are a different thing. They do have an eternal following. As Professor Tatar
puts it: “They give us these ‘what if’ scenarios – what if the most terrible thing that I can
imagine happened? – but they give us these scenarios in the safe space of ‘once upon a time’. I'm
going to tell you the story and I'm going to show you how this hero or this heroine manages to
come out of it alive.” And not just alive, but also ‘happily ever after’.

It’s clear that many children love the gory bits. And it’s clear that many parents don’t. A survey
last year found that many reported that their children had been left in tears by the gruesome fate
of Little Red Riding Hood. Some parents wouldn’t read Rumpelstiltskin to their children
because it was about kidnapping and execution. And many parents felt that Cinderella was a
bad role model for daughters because she did housework all day.

Some pop culture versions of the tales have sugar-coated their more unpalatable aspects. It’s
true that the Cinderella made by Disney in 1950 is a work of schlock – the titles of the songs
(A Dream is a Wish Your Heart Makes”, Bibbidi-Bobbidi-Boo and Sing Sweet Nightingale)
give the flavour. But Disney’s older animated versions of Grimm Fairy Tales are much darker.

“In Snow White which was made in 1937,” says Professor Tatar, “the Wicked Queen goes
down into the basement where she's got a chemistry set which she's going to use to turn the
apple into a poisoned apple. There are ravens down there and skulls and mysterious dusty
tomes.

“And then she transforms herself into an old hag. She goes from the fairest of all to the ugliest
of all.

“I think that's really an adult moment which enacts our anxieties about aging. First, her voice
changes and then her hands begin to change and there she is a decrepit old woman.

“I think Disney picked up on the scariness of fairy tales as something which appeals to both
children and adults”.

Evil thoughts

You get a flavour of these debates and nuances in the town of Kassel in Germany at the
moment. It’s where the two brothers grew up and lived (in the same house, Wilhelm married to
Henriette; Jacob single until his death).

There have been productions of some of the tales in the Botanical Gardens and a thought-
provoking exhibition in the city’s documenta-Halle. It displays the original publications of the
tales and the dictionaries and other works produced by the brothers.

But the most interesting exhibits are the ones designed to make people think. There are videos
of glossy perfume adverts featuring a radiant Little Red Riding Hood taming the wolf with her
fragrance. There is a section marked “No Access for Minors?” where, behind a thick curtain,
you can read the most violent extracts from the tales through slits in the wall.

One of the curators, Louisa Dench, said these extracts show that good triumphs over evil and
that the bad get punished. There are clear choices. “There is good and there is bad and you know
what’s good and what’s bad and there’s no question about it. And that’s very understandable
for children. It’s very clear, and good always wins. That’s important”.

She thinks the secret of the enduring appeal is that much is left to the imagination. “You have
only limited characterisation so there’s a lot you can imagine yourself,” she says. “If someone
reads them to you, your mind can build up its own picture. That’s part of the magic”.

It is a magic based on fantasy and that may be what protects the tales from the unmitigated
wrath of parents. Children – some children – do seem to like the darkness of horror but, perhaps,
not if it becomes too realistic. Some parents feel uneasy about tales for children where a child's
hands are cut off (The Girl without Hands) or where a man is pushed down stairs (The Story of
the Youth Who Went Forth to Learn What Fear Was) – but children know it is fantasy.

Their fantastical darkness may have protected today's video games from the wrath of tougher
laws. Two years ago, the Supreme Court of the United States struck down a lower court's ruling
that video games should be banned. Justice Scalia ruled that depictions of violence had never
been regulated. “Grimm’s Fairy Tales, for example, are grim indeed,” he wrote, referring to the
gory plots of Snow White, Cinderella and Hansel and Gretel.

Grim, indeed. And exciting, too, to generations of children and adults for two hundred years –
and perhaps for another two hundred.

If you would like to comment on this story or anything else you have seen on BBC Culture, head
over to our Facebook page or message us on Twitter.

Target Text 1 : Group Translation

Grimm Peri Masalları Çocuklar için Fazla mı Karanlık?

Stephen Evans, Grimm Peri Masalları'nın karanlık dünyasını keşfediyor. Bu masallar aslında
şiddet, yamyamlık, çocuk cinayeti ve ensest olaylarıyla dolu uyku hikayelerinden oluşuyor.

Kapak sayfasında dünyanın en masum kitap isimleri yer alıyor: Grimm Peri Masalları'nın
İngilizce versiyonu veya 200 yıl önce basılan Çocuk ve Yuva Masalları'nın orijinal Almanca
baskıları. Tatlı çocuklar için tatlı hikayeler.

Bir akademisyenin belirttiğine göre; bu masum gibi gözüken başlıkların ardında cinsellik ve
şiddet gibi karanlık hikayeler ve cinayet, yaralama, yamyamlık, çocuk katli ve ensest ilişki
masalları yatmaktadır. Bugün kabul edilebilir olarak hayal edebileceğimiz bütün olgulardan
oldukça uzaklar. Eğer bunları içeren bir video oyunu olsaydı, yasaklanması için çağrılarda
bulunulurdu.

Jacob ve Wilhelm Grimm farklı bir dünyanın yazarlarıydı. Almanya'nın Kassel kasabasında
yaşayan ikili, dil ve hukuk alanlarında eğitim aldı ve 1812-1814 arasında iki cilt halinde
yayınladıkları 150 hikâye kaleme aldı.

Bazı hikâyeler gözden düştü ama bazıları -Kırmızı Başlıklı, Külkedisi, Hansel ve Gratel, Pamuk
Prenses- değerini hiç kaybetmedi. Sayısız kere uyarlandılar, Disney hepsine imzasını attı ve
yeni yapımcılar ve roman yazarları onları uyarlamaya devam ediyor. Grimm Kardeşler'in
hikâyelerindeki karakterler, Japon Mangalarından erotik çizgi romanlar ve yetişkin çizgi
romanlarına kadar resmediliyor.

Fakat Harvard Üniversitesi'nde Germen folkloru ve mitolojisi profesörü Maria Tatar’a göre
hikayelerin orijinal halleri de hiç sevimli değil: "Bu hikayeler moral anlamda uygunsuz."
Tatar'a göre, Pamuk Prenses hikayesindeki gibi üvey annenin küçük kızdan akciğerlerini ve
karaciğerini istemesi ve henüz yedi yaşındayken bir avcı tarafından ormana bırakılması gibi
olayların yaşandığı seks ve şiddet içeren bu hikayeler oldukça korkutucu.

"Ardından kötü üvey anne ayaklarında kızgın demir ayakkabılarla ölene kadar dans etmeye
zorlanıyor. Sindirella'da üvey kız kardeşlerin ayak parmakları ve topukları kesiliyor."

Yetişkin Temaları
John Updike tarafından daha erken bir çağın pornografisi olarak adlandırılan bu kan ve cinsellik
masalları bugün hala yoğun bir şekilde karşımıza çıkıyor. Profesör Tatar, “Pamuk Prenses'in
yeni versiyonlarını takip edemiyorum bile." diyor, "Ve bunlar sadece Disney'in versiyonları ile
sınırlı değil, bu masallardan bazılarının sapkın cinselliğini ortaya çıkaran ve son derece yetişkin
versiyonlarını çeken film yapımcıları da var."

Doğrunun ve yanlışın hikâyeleri onlar. Çizilmesi gereken etik çizgiler var- aldatma ve
sahtekârlık cezalandırılır; dürüst sıkı çalışma ödüllendirilir, sözler yerine getirilmelidir;
yabancılara, özellikle ormana dikkat edin.

Ancak bu kalıcı bir çekicilik olamaz. Ahlaki dersler hiç eğlenceli değildir- ama kanlı gerilim
hikayeleri farklı bir şey. Sıkı bir takipçi grupları var. Profesör Tatar'ın da dediği gibi: "Bizi- ya
hayal edebileceğim en korkunç şey olursa? tarzı düşüncelerle geriyorlar – ama bize bu
düşünceleri “bir varmış bir yokmuş” gölgesinde veriyorlar. Bu hikâyeyi bize anlatarak bu
kahramanların nasıl hayatta kaldığını ve “sonsuza kadar mutlu yaşadıklarını” anlatıyorlar.

Pek çok çocuğun kanlı kısımlara bayılırken çoğu ebeveynin hiç de hazzetmediği ortadadır.
Geçen yıl yapılan bir ankette, pek çok kişinin, Kırmızı Başlıklı Kız'ın korkunç kaderi yüzünden
çocuklarının gözyaşlarına boğulduğunu bildirdiği ortaya çıktı. Bazı ebeveynler,
Rumpelstiltskin'i çocuklarına adam kaçırma ve infazla ilgili olduğu için okumuyorlardı. Ve
birçok ebeveyn Külkedisi'nin bütün gün ev işi yaptığı için kızları için kötü bir rol model
olduğunu düşünüyordu.

Masalların bazı popüler kültür versiyonları, daha nahoş özelliklerin üstünü şekerle kaplama ile
maskelemiştir. 1950'de Disney yapımı olan Külkedisi'nin çok değerli veya anlamlı olmadığı
doğrudur- şarkıların başlıkları ise (Bir Rüyadır Kalbinizin Yaptığı Bir Dilektir”, Bibbidi-
Bobbidi-Boo ve Sing Sweet Nightingale) masalın esas amacını ve tadını dinleyiciye ya da
okuyucuya aktarır. Ancak Disney'in Grimm Masallarının eski animasyon versiyonları çok daha
karanlık temalıdır.

“1937'de yapılan Pamuk Prenses'te” diyor Profesör Tatar, “Kötü Kraliçe, elmayı zehirli bir
elmaya dönüştürmek için kullanacağı bir kimya setinin bulunduğu bodrum katına iniyor.
Aşağıda kuzgunlar, kafatasları ve gizemli tozlu ciltler var.

“Ve sonra kendini yaşlı bir cadıya dönüştürüyor. En güzeliyken en çirkini oluyor.

“Bence bu yetişkinler için yaşlanmakla ilgili endişelerimizi ayağa kaldıran önemli bir an. Önce
sesi sonra elleri değişmeye başlar ve en sonunda karşımıza eli ayağı tutmayan yaşlı bir kadın
olarak çıkar."

“Bana kalırsa Disney, peri masallarının ürkütücülüğünü hem çocuklara hem de yetişkinlere
hitap edebilecek bir olgu olarak kavradı”.

Ama en ilginç sergiler, insanları düşündürmeyi amaçlayanlardır. Göz alıcı Kırmızı Başlıklı
Kız'ın kokusuyla kurdu ehlîleştirdiği ışıltılı parfüm reklamları var. “Reşit Olmayanlar
Erişemez?” başlıklı bir bölümde, kalın bir perdenin ardında, duvardaki yarıklardan masallardan
en şiddet içerikli alıntıları okuyabilirsiniz.

Küratörlerden biri olan Louisa Dench, bu alıntıların iyinin kötüye galip geldiğini ve kötülerin
cezalandırıldığını gösterdiğini söyledi. Bariz seçimler var. "İyi ve kötü var ve neyin iyi neyin
kötü olduğunu biliyorsunuz ve bu konuda hiçbir şüphe yok. Ve bu çocuklar için çok anlaşılır.
Çok bariz ve iyiler her zaman kazanır. Bu önemli".

Kalıcı bir albeninin sırrının, hayal gücüne çok fazla şeyin kalmış olması olduğunu düşünüyor.
“Karakterler sınırlı, bu yüzden hayal edebileceğiniz çok şey var.” diyor. “Birisi size bunları
okuduğunda, zihninizde bir tablo canlanabilir. İşin sihri de burada yatıyor.”

Bu, hayal gücüne dayalı bir sihir ve belki de masalları ebeveynlerin dinmek bilmeyen
gazabından koruyan da budur. Bazı çocuklar, korkunun karanlığını seviyor ama belki de bu
sadece o karanlık gerçekçi hâle gelmediğinde geçerlidir. Bazı ebeveynler, bir çocuğun ellerinin
kesilişinin (Elleri Olmayan Kız) veya bir adamın merdivenlerden aşağı itilişinin (Korkunun Ne
Olduğunu Öğrenmek İçin Dışarı Çıkan Gençliğin Hikayesi) anlatıldığı masallardan rahatsız
olur; ama çocuklar bilir ki bunlar hayal gücünün ürünüdür.
Fantastik karanlıklar günümüzün video oyunlarını daha sert kanunların gazabından korumuş
olabilir. İki yıl önce, Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi, bir alt mahkemenin
video oyunlarının yasaklanmasına yönelik kararını bozdu. Yargıç Scalia, geçmişte şiddet
tasvirlerinin hiçbir zaman kanun çerçevesinde düzenlenmediğini hükmetti. Pamuk Prenses,
Külkedisi, Hansel ve Gretel gibi masallarda anlatılan kan dondurucu hikayelere atıfta bulunarak
"Örneğin Grimm Masalları gerçekten de korkunç." diye yazdı.

Gerçekten de acımasız. İki yüz yıl boyunca ve belki de bir iki yüz yıl daha çocuklar ve
yetişkinler için heyecan verici olacak.

Bu hikâye veya BBC Culture'da gördüğünüz başka hikayeler hakkında yorum yapmak
isterseniz, Facebook sayfamızı ziyaret edebilir veya Twitter'dan bize mesaj atabilirsiniz.

Target Text 2: Original BBC Translation

Masallar Çocuklara Uygun Mu?

Grimm masalları 200 yıl önce Almanya’da yayımlanmış, daha sonra farklı dillere
çevrilmişti. Fakat masal dendiğine bakmayın; güzel başlıkların altında aslında şiddet,
seks, cinayet, yamyamlık, bebek katilliği ve ensest hikâyeleri yatıyor. Bunlar bugün
çocuklar için uygun kabul edilecek türden konular değil.

Jacob ve Wilhelm Grimm kardeşler Almanya’nın Kassel kentinde yaşıyordu. Almanca ve

hukuk eğitimi almışlardı. Onlar bu masalları yazdığında dünya farklıydı.

Şiddet İçeriyor

Grimm kardeşler 1812-14 yılları arasında 150 masal yazmıştı. Bunların bir kısmı popülaritesini
yitirdi, ama Kırmızı Başlıklı Kız, Kül Kedisi, Hansel ve Gretel, Pamuk Prenses gibileri
ölümsüzlüğe kavuştu. Bunlar çok sayıda romana ve filme de konu oldu.

Fakat Harvard Üniversitesi’nden Alman folkloru ve mitolojisi profesörü Maria Tatar’a göre,
“cinsellik ve şiddet içeren bu masallar çocuklara uygun değil”. “Örneğin Pamuk Prenses’te
üvey anne küçük kızın akciğerini ve karaciğerini istiyor. Kız daha yedi yaşında ve avcı
tarafından ormana götürülüyor. Oldukça korkutucu. Daha sonra ise kötü üvey anneye kızgın
demir ayakkabılar giydiriliyor. Kül Kedisi Sindirella’da ise üvey kız kardeşlerin topukları ve
ayak parmakları kesiliyor.”

Ders Çıkarmak

Tatar, “Pamuk Prenses’in kaç yeni versiyonu piyasaya çıktı artık saymıyorum. Bunlar sadece
çocuklara yönelik Disney filmleri de değil. Bu masallardaki sapkın cinsellik öne çıkarılarak
yetişkinlere yönelik filmeler de yapılıyor,” diyor.
Bunlar doğru ve yanlışa dair masallar. Ders çıkarmaya yönelik. Aldatma ve dürüst olmamanın
cezalandırılacağı, dürüstlüğün ve çalışkanlığın ödüllendirileceğine, verilen sözlerin tutulması
gerektiğine, yabancılara dikkat etmek gerektiğine dair dersler bunlar.

Fakat bu masalların cazibesi bu derslerden ziyade dinleyiciye gergin anlar yaşatan kanlı
senaryolarda yatıyor. Profesör Tatar bu durumu şöyle ifade ediyor: “Hayal edebileceğimiz en
kötü şey başımıza gelse ne olurdu türünden bir senaryo yaratılıyor; ama bunu ‘bir zamanlar’
ifadesiyle bizden uzak bir zamana götürerek bize güven de veriliyor.” Yaşanan kötü olaylara
rağmen hikâyeler mutlu sonla bitiyor.

Çocukların çoğu bu türden kanlı masalları sevse de ebeveynlerin çok da hoşlanmadığını ortaya
koydu geçen yıl yapılan bir araştırma. Bazı aileler çocuklarının Kırmızı Başlıklı Kız’ın başına
gelenlere ağladığını bildiriyor. Bazıları ise çocuk kaçırma ve idam içeriğinden
dolayı Rumpelstilskin masalını okumadıklarını söylüyor. Bazı ebeveynler de Sindirella’nın
bütün gün ev işi yapmasından dolayı çocukları için iyi bir örnek olmadığını ifade ediyor.

Tatar, Pamuk Prenses masalında kötü kraliçenin güzel kadınlıktan çıkıp yaşlı ve çirkin bir
cadıya dönüşmesinin ise aslında yetişkinlere ait bir konu olduğunu, yaşlanmaya dair
endişelerimizi dile getirdiğini söylüyor.

Fantezi Unsuru

Grimm kardeşlerin yaşadığı Kassel’deki Botanik Bahçesi’nde bazı masallar canlandırılıyor,

ayrıca masallarla ilgili sergi insanı düşünmeye itiyor. Örneğin Kırmızı Başlıklı Kız hikâyesinin
bir parfüm reklamında kurdu terbiye etmede kullanıldığını gösteren bir video, masallarda şiddet
içeren cümlelerin duvar panolarında sergilenmesi gibi.

Serginin küratörlerinden Louisa Dench, çocuklara daima iyinin kazandığını göstermenin

önemli olduğunu belirtiyor.

Dench’e göre, masalların bugüne kadar gelmesindeki en önemli etkenlerden biri, çoğu şeyin
kişinin kendi hayal gücüne bırakılmış olması. “Biri size masalı okurken zihninizde onu
istediğiniz gibi canlandırabilirsiniz. İşin büyüsü de burada.”

Bu, fanteziye dayanan bir büyü ve belki de bu masalları ebeveynlerin gazabından koruyan şey
de o. Bazı masallar ürkütücü temalar içerse de çocuklar genellikle bunların fantezi olduğunu
biliyor.

İşte bu yüzden iki yüz yıldır yaşayan bu masallar iki yüz yıl daha yaşayacak gibi görünüyor.

Bu makalenin İngilizce aslını BBC Culture’da okuyabilirsiniz.

Dergideki diğer makalelere buradan ulaşabilirsiniz.